Wsparcie emocjonalne

• Przyjmuję emocje dziecka bez oceniania: płacz, złość i lęk w czasie adaptacji są normalne.
• Zapewniam dziecko, że zawsze je odbiorę, i mówię, kiedy: „Wracam po obiedzie”, „Wracam po pracy”.
• Tworzę krótki, powtarzalny rytuał pożegnania.

Rutyna i przewidywalność

• Dbam o stałe godziny snu, posiłków i wyjścia do przedszkola albo szkoły.
• Mówię dziecku, co je czeka w ciągu dnia.
• Chwalę małe kroki: „Dziś wszedłeś do sali sam, brawo!”.

Wsparcie otoczenia

• Angażuję w odprowadzanie tatę, babcię albo inną ważną dla dziecka osobę.
• Współpracuję z nauczycielami: pytam o ich obserwacje i rady.
• Daję dziecku przedmiot, przy którym czuje się bezpiecznie, na przykład chusteczkę albo maskotkę.

Dbanie o siebie

Ostatni obszar dotyczy rodzica, bo zmęczony i spięty dorosły trudniej daje dziecku spokój.

• Daję sobie prawo do własnych trudnych emocji i nie obwiniam się.
• Oddycham głęboko, kiedy czuję napięcie.
• Pamiętam, że adaptacja to proces, nie wyścig.